Lecz i ty chcesz mnie cieszyć światełkiem mdlejącem,
Przy tej lampie xiężyca w zorzach gorejącem —
O wy Gwiazdy! i z niemi ty Xiężycu blady!
Gdyby was Jaka ręka z tej wiecznej posady
Strąciła na poziome naszych, nędz wygony,
Czyżby cały firmament nie jęknął wstrzęsiony?
A ta nasza posada, dzieło tyłu trudów,
Budowa tylu wieków, matka tylu ludów
Z węgłami ościennemi ogniwem spojona,
Jednym świstem z przestrzeni świata rozdmuchniona,
Ani tyle baczenia wyciśnie na świecie,
Ze wywrot Jednej ściany drugą ścianę zgniecie!
Głuche na zgonie naszym usnęło milczenie:
Tak jak teraz zamilkło całe przejrodzenie —
Same wy tylko drzewa smutno powiewacie...
Ale jekież to larwy z gęstwy swej miotacie!..