W tysiąc brył nieforemnych roztrzaskana razem,
Pierwotnej mieszaniny siała się obrazem;
Na której niepołącznych gruzach i urwiskach
Martwe Chaos w ponurych usnęło łożyskach
Sprzeczne z sobą żywioły wóz jego zaprzęgły,
I wiecznej nienawiści wojnę poprzysięgły.
Wszystko nie na swem miejscu — a za każdym krokiem
Okropny cień Ojczyzny przeraża widokiem:
Alpo głos jej z zapadłych jaskiń się ozywa,
Lub jej postać ostatnia na ratunek wzywa.
Nic widzicież Ją teraz!.. jako jeszcze kona
Na stosie rozszarpanych dziatek obalona...
I z śmiercią sio mocuję, i znojem zalewa,
I wysiłkiem żywotnych sprężyn w mdłościach ziewa...
Drgają członki gasnącym niespoyne łańcuchem,
Piersi się rozdymają niepozbędnym duchem.
A ona jeszcze skrzepło powieki roztwiera,