Gdy usuwając pierwsze swych nieszczęść zarzewia,
Zamknął na zawsze bramy rdzawe bezkrólewia;
Zwrócił oczy przezorne na wasz dom zamożny,
Poważany od wszystkich, nikomu nietrwożny,
I wątły tron Piastowy starością znękany
Rodem waszym zharcając na przyszłe odmiany,
Ojca Królem, a Córę rozkwitnioną w wdzięki
Chciał mieć zgody zakładem przy powabie ręki.
Wykrzyknęły ten wyrok luda miliony,
Pierwsze święte na ziemi prawo do korony.
Lecz niestety! zagrzebły ten tron obaliny,
Gdzie twe, przyszła Królowo, siedzieć miały Syny.
Tyżeś jest tą Dziewicą., która miałaś owe'
Złote do nos powrócić wieki Saturnowe!
A wskrzeszając Rzepichę nasza starodawną,
Rodu Piastów Prababę tyle wieków sławną,
Tak jak ona, następnych Królów Polsce rodzić,