Na tym brzegu sadowi, i Kościołem święci
Jest to dzieło i miejsce Was obydwu godne.
Drogiemi dla serc czułych widokami płodne,
Słodki przybytek cnoty, światła, odetchnienia,
Zdrój pociechy, i czarnych trosków zapamnienia.
Gdzie Cudzoziemiec dziwu zachwytem przejęty
Znajdując wszystkich krajów roskoszne ponęty,
Chociażby był z Ulissa rodu, lub Eakiem,
Pragnie zostać zaszczepnym lej ziemi rodakiem.
Udzie droższego nad życie wychowu nakładem,
I starożytnych wzorów obecnym przykładem,
Ukształcone wracając do swych matek dziatki
Roznoszą ulubione imie wspólnej Matki.
A gdzie tylu cnót razem gniazda i schronienie,
Możeż tam się nie wdzięczyć całe przyrodzenie?
To nadbrzeże, zatoków nadwiślańskich czoło
Pasmem gór i pagórków uwieńczane wkoło,