I wewnętrzne niezgody i krwawe tyrany.
Tu życiący w głębokich zakopani minach,
Smutne dni swoie wlekąc w podziemnych krainach
Zapominają słońca, ze światła wyzuci,
Owi do skonu życia, do wiosła przykucie.
Mocują się z burzami, słone orzą wały,
A tylu prac ich, rospacz jest zarobek cały.
Drudzy, dla twardych panów skaleczeni w bojach,
Po ślachetnej kurzawie, po rycerskich znojach,
Swem ocalone męztwem przebiegają kraje,
Ta ręką żebrząc chleba, ktora im zostaje.
Nędza z niezliczonemi spikniona choroby,
Za kres bolów cierpiącym same stawia groby.
Widzisz te ze szpitalów wyrzucone trupy
Zmarłych! umierających widzisz drogie kupy?
Którzy gęsto tych schronień smutne drzwi obsiedli,
By tamtych wzięli mieysca i chleb po nich jedli?