Żegnam cię! niechaj pan ziemi i nieba
Przedłuża w łasce i szczęściu twe lata,
I oby nigdy nie było ci trzeba
Zebrać na starość litości u świata.

O mury starca rozbiły się słowa,
Ale pan zamku nie będzie miał ciszy —
Ilekroć burza zaszumi grudniowa,
W poświstach wiatru znowu je usłyszy.

Bo gdy po nocy — z jutrzenką rumiana,
Mgły po nad wody podniosły się rano —
Falą rzucone pomiędzy opoki;
Zimne pielgrzyma znaleziono zwłoki.

Zaleski.