Hasbro

Oto jaki przedstawiały widok warzywne p. Miłaszewiczowej ogrody; rzekłbyś, iż Mickiewicz je widział i we czterdzieści lat później w nieśmiertelnym swym poemacie opisał. Nie pomału się też pyszniła kobieta z tak pięknych płodów swojego przemysłu, smaku i pracy. Każdego i każdą ze swych gości, wodziła po wszystkich częściach swego gospodarstwa, i od obór do ogrodów, od blechu do ptaszników, nie opuściła żadnego szczegółu zasługującego, podług jej zdania, na admirację znawców.
Nie wszyscy atoli oddawali sprawiedliwość wprowadzonym w jej gospodarstwo udoskonaleniom. Chwalono w oczy, a krytykowano i poniżano za oczami, jak to się zwykle na tym świecie dzieje, a te ujemne sądy dochodziły czasami do uszu Miłaszewiczowej i srodze oburzały.
— Imaginuj sobie Rafałeczku — mówiła raz do męża cała zaperzona — że ta przemądra sędzina Smołkowa , którą z duszy nie cierpię, nie raczyła ani słówkiem pochwalić mojego bydła, drobiu, ogrdów i płócien ! Wodziłam ją po całem gospodarstwie , ukazywałam wszystko , co było godne widzenia i admiracji, a ta imość, niby to dama wielkiego świata, patrzyła na te piękności jakby z pogardą. W oborze kręciła nosem i wąchała larendogrę, a do blechu zbliżyć się nie chciała, żeby na trawie rosa, trzewików jej nie splamiła. Udaje wielką panię a wiemy przecię, że u nich nie wielki dostatek, i nieład w każdym kącie. —
Na to odpowiedział p. Rafał:
— Nie psujże sobie krwi Marteczko, a śmiej się raczej z tej pretensji pani Smołkowej do wielkiego tonu. Z resztą, jakby się ona znała cokol-