Bramy szczecin

omdlała niewiasta wzbudziłaby politowanie w każdym, i książę by też może miał nad nią miłosierdzie, gdyby świeżo nie poprzysiągł sobie, że okrutnym będzie.
Kazał ją, odwracając się, pachołkom wziąć pod ręce i precz wieść, a zamknąć. Rozległy się jęki i szlochanie, lecz książę był w takim usposobieniu, iż boleść ta jeszcze go uczyniła zajadlejszym. Przypomniał sobie, iż ta kobieta była Sędziwoja rodzoną.
— Zamknąć mi i tę babę — zawołał — żebym wrzasku jej nie słyszał!
Gdy się to działo w dziedzińcu, pachołkowie, którym rozkaz dano okuć starostę, rzucili się z bydlęcą radością na niego, zrzucili uśpionego z łoża ii ledwie rozbudzonego poczęli targać, miotać nim, naigrawać się, wiązać, wołając o łańcuchy.
Krystyn oprzytomnieć nie mógł. Jeden z pachołków wylał mu wiadro wody na głowę. Aż na dziedziniec dochodziły wściekłe jego krzyki. Wrzawa ta, z którą się mieszały śmiechy oprawców, szczęk mieczów, brzęk niesionych kajdan, wcale nie raziła Białego. Zdało mu się, że teraz dopiero szło, jak iść było powinno.
Buśko, który z konia się stoczywszy, poszedł pod ścianę pot z czoła ocierać, patrzał na swojego księcia i poznać go nie mógł. Nadzwyczaj był czynnym, sam się we wszystko mieszał, rozporządzał, rozkazywał. Natychmiast kazał bronę spuścić, wrota zamknąć, straże postawić, nikogo nie wpuszczać. Przy sobie z lochów powiązaną załogę dał po jednemu wyprowadzać, razem z Drzazgą wybierając z niej ludzi, których by użyć można.
Zajęty był właśnie tym przebieraniem ludzi, którzy ze strachu do nóg mu padając, sami się w służbę prosili, gdy okutego już Krystyna, otrzeźwionego strachem i wodą, wywiedziono w podwórze.