Studia chorzów

We Włocławku wojewoda miał najwięcej oddanych mu ludzi. Gotowano wcześnie gmin i załogę, groźbami zemsty jej odbierając ducha.
Książa przebywał z kolei to w Złotoryi, to w Szarleju, to w Gniewkowie. Z początku ściągali się doń z ochotą, z wolna jednak, gdy zapłata zalegała, niedostatek się okazał, przyjaciół ubywać zaczęło. Stary Gniewosz tylko, Drzazga, Sikora, Lasota i kilku młodzieży, którym wojna pachła, dwór księcia składali.
Trwał jeszcze książę w usposobieniu rycerskim, w nadziejach najświetniejszych, i gdzie bez niebezpieczeństwa energię bezkarnie okazać było można, posuwał ją do gwałtowności i przesady. Lecz po tych wybuchach już często opanowywało go znużenie. Czas mu się wydawał długim, bezczynność go wysilała. Na krok żaden napastliwy, choćby był chciał, porwać się nie miał z czym. Ledwie było czym grodki poobsadzać.
Buśko, wpatrując się w niego, w twarzy chmurnej widział już symptomata bliskiej zmiany i zwrotu. Głową potrząsał, węzełki tym skrzętniej zbierał i zabezpieczał, ale nie śmiał mówić nikomu.
Zabawiano się tymczasem na zamkach, bo książę potrzebował pobudzających rozrywek. Stoły zastawne były po całych dniach, a często i nocą. Gardłował przy nich Buśko, a czasem i ściągnięte z różnych dworów dziewczęta-śpiewnice. Z Torunia dostarczano wina, które Krzyżacy z piwnic swych sprzedawali, przywożono przyprawy i wymyślniejsze przysmaki.
Chciał Biały oprócz tych zapasów coś więcej u Krzyżaków dostać i posyłał do nich potajemnie, ofiarując się im jako hołdownik Zakonu, jeśliby mu pomogli do odzyskania dzielnicy. Zakon, czy niewiele rachował na takiego sprzymierzeńca, czy oszczędzał króla Ludwika, czy inne miał rachuby, zbył księcia milczeniem. Nie przybył nikt stamtąd i Białego na rozmowę nie zapraszano.