Juniper

Przysiądzem gotów, że się rozmyśli. Gdyby nie chciał, nie kazałby nam czekać, dałby odprawę i kazał powracać.
— A gdyby ją nawet dał — wtrącił Przedpełk — ja bym go nie posłuchał i kusił po wtóre, po trzecie. Owszem, jam dobrej myśli, weźmiemy go...
— I ja też tak sądzę — dodał Lasota. — Uśmiechnie mu się swoboda. Mówił, że suknia przyrasta; znać mu cięży. Gniewków jak Gniewków nie skusiłby, ale więcej się czegoś spodziewać będzie.
Gwarzyli tak, powracając do gospody, gdy Buśko, ledwie ochłonąwszy ze strachu, bo go na uczynku podsłuchu schwytano, zawrócił się, podbiegł znowu pode drzwi celi, postał chwilę przy nich, przeciągnął się i, otworzywszy je, wśliznął ostrożnie do środka.
Książę klęczał przy łóżku zatopiony w modlitwie, z głową spuszczoną, a rękami mad nią wyciągniętymi. Słyszał czy nie, gdy się drzwi otwierały, tnie poruszył się, nie obejrzał — modlił się. Ze znużenia na duchu osunął się z wolna ku ziemi i przysiadł. Modlitwa skończyła się zadumą głęboką.
Buśko stał i śledził każde poruszenie, którego znaczenie długi pobyt przy księciu nauczył go tłumaczyć.
Po pewnym przeciągu czasu Biały powstał nagle, odprostował się, przybrał postawę niewłaściwą mnichowi, ujął się w bok i spoglądając ku drzwiom, zobaczył Buśka, który z dala próbował mu się uśmiechać. Nie odważył się go jeszcze zagadnąć. Książę, którego podpatrzył wśród walki dusznej, groźno nań patrzył.
— Paneczku, paneczku — cicho począł od progu Buśko. — A co? A co? Nie dobrych ja wam gości przyprowadziłem? Oni nas stąd chcą zabrać! Jak Bóg miły, dobrze by to było! Ach, dobrze! Skończyłyby się nasze męki. Wrócilibyśmy panować do Gniewkowa. Co Panu Bogu po nas, kiedy my się do tej służby nie rodzili, ani książę, ani ja. Ja bym wolał drwa rąbać w czystym polu; tu więzienie i niewola. Lada gbur przewodzi księciu, a minie lada kleryk w kark tłucze i obchodzi się jak z bydlęciem, dlatego że ja po łacinie nie umiem.