Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 1
" kilku właśnie przyniesiono z wałów do izby księżnej, pomiędzy nimi Radwana. Dzielny obrońca zamku żył. Gdy kiężna opatrzyła jego rany, otworzył oczy i zapytał: — Gdzie Litwini? Dowiedziawszy się, że pobici przez księcia zostali, odetchnął głęboko, jak gdyby wielki..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 2
" Nowych rannych przyniesiono właśnie, więc książę do tych pośpieszył z matką, która sama opatrywała każdego; coraz ich więcej przynoszono, zamek niebawem przybrał pozór lazaretu i zewsząd jęki dochodziły. Tymczasem Witek i Stefan puścili się z płonącemi pochodniami do..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 3
" w oddali, dały mu do myślenia, że tędy dostanie się do lasu. więc zawołał na Witka, by szedł za nim; poczęli pełzać ku światłu, które nie uciekało przed nimi; coraz świeższy powiew powietrza zalatywał do nich, nareszcie ujrzeli nad sobą błękity, a przed sobą gęste krzewy,..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 4
" — Łotry, poganie! bodajby gniew Boży ich zabił! — zaklął. I zapominając o sobie, chłopcy wołać poczęli: — Jezus! Marya! Imiona te miały powiadomić Hannę, iż swoi jej szukają; nie wątpili, iż księżniczka ukrywa się gdzieś w pobliżu. — Jezus! Marya! —..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 5
" Oni w miejsce odpowiedzi westchnęli ciężko. — Jeśli jej szukacie, próżne wasze zabiegi — rzekł dopiero po chwili Bolko — Litwini ją porwali. — Co? jak? mów! — zabrzmiały krótkie, urywane pytania. — Gdy jedna gromada pogan wsiadła na tratwy i. minąwszy rzekę,..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 6
" zuchwale. Potem przestała nam błyszczeć w oczach jego szabla... Litwini go otoczyli i zabrali ze sobą, oraz kilka kobiet i dzieci. Przysięgnę, żem widział księżniczkę wśród jeńców. Na chwilę zapanowało milczenie. Pierwszy przerwał je Stefan. — I nie pośpieszyliście jeńcom..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 7
" Po tych słowach oddalił się do swojej komnaty, szatnemu zapowiedziawszy, aby nikt nie ważył się zakłócać jego samotności, a koniuszemu, by wysłał w cztery strony pogoń za Litwinami. Księżna w milczeniu wysłuchała Bolka bez słowa skargi na Boga, iż zesłał na nią tak ciężki..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 8
" V. Wilia tam płynęła. Za rzeką ciągnęły się knieje pełne tajemnic i zwierza drapieżnego. Naprzeciw, z drugiej strony, roztoczyła się obszerna równina, którą strumień Wilenka poprzerzynał w różnych kierunkach. Za równiną widać było łańcuch wzgórzy, porosłych..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 9
" Komuż w owe czasy imię jego nad Wilią znanem nie było: chwalili go swoi jako dzielnego rycerza, którego ramię obroniło niejednokrotnie ojczystą ziemię od drapieżnych i żarłocznych, jak sępy, Krzyżaków. Lecz równie głośnem było imię żony jego Biruty, kłótliwej i złej..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 10
" Było to południe. Słońce świeciło tego dnia jasno. Las błyszczał krociem brylantów, a wody rzeki Wilenki, latem szumiące głośno, dziś zamieniły się w kryształową, lśniącą wstęgę. Biruta roznieciła ogień w środku izby, boć mroki ją zalewały; zabite szczelnie okienka..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 11
" Miała na sobie jasny kontusik, spódniczkę błękitną, złote włosy spływały na plecy jej w dwa warkocze, na kolanach pieściła białego kota, uśmiechała się do iskierek czerwonych, strzelających na kominie, i odpoczywała wygodnie, jak gdyby panią była tutaj, a była tylko córką..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 12
" że płomień stężał na kominie, a Sonka to śmieje się. to piosenki nuci, to figluje z kotem. Zniecierpliwiła się w końcu matka. — Zapomniałaś ojca — odezwała się tonem wymówki. — Wiosna stroiła nasze lasy w świeże liście, gdy na Lachów topór naostrzył i nas..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 13
" na córkę spojrzała, to źrenice jej rozjaśniały się, ilekroć ku drzwiom je zwróciła, posępne błyski zapalały się w nich. Naraz Sonka zerwała się ze stołka... Kot z miaukiem spadł na podłogę. Dziewczyna uśmiechnęła się radośnie i obie dłonie na piersiach splotła...."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 14
" głośno, przystąpili pachołcy do panów i konie ich za uzdy wzięli. Litwojs, spostrzegłszy córkę, z konia zeskoczył. Ona przygarnęła się do niego. — Jeńców ci przywiodłem — rzekł kunigas, głaszcząc złotą główkę jedynaczki. Sonka raptem śmiać się przestała i smutne..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 15
" — Moi ludzie je porwali, nie ja — rzekł. — Będziesz dla nich siostrą, opieką je otoczysz — odparł. Zasępiona twarzyczka Sonki rozjaśniła się Ucałowała ojca. — Będę im siostrą — powtórzyła. Właśnie drużyna kunigasa nadciągnęła. Litwojs zwrócił się do nich i..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 16
" — Pomocnice ci przywiozłem, aż dwie — odezwał się do niej Litwojs wesoło. Lecz ona ruszyła ramionami. — Darmozjadów mi nie trzeba — odparła — za małe ich ręce do pracy. Przychylniej za to spojrzała na chłopca. — Ten będzie mi pomocą — rzekła. I zaraz postawiła..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 17
" go dla wężów. Jeszczem Giwojtosa nie nakarmiła. To powiedziawszy, gwizdnęła. Na ten znak, z ciemnego kąta izby wyśliznął się długi gad. Jeńcy krzyknęli i cofnęli się ze wstrętem. Starsza z dziewcząt przeżegnała się, młodsza ukryła twarz na jej piersiach i szepnęła; —..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 18
" misy i powrócił do ciemnego kąta, on podniósł miskę, poniósł ją do ust z wyrazem rezygnacyi i wypił wszystko mleko co do kropli. — Teraz dajcie topór, narąbię drew — rzekł posępnie, misę stawiając napowrót na podłodze. Biruta podała mu żądany przedmiot. — Nie lękam..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 19
" po izbie, osiadały na ścianach, sprzętach i naczyniach, w niej znajdujących się, a także na twarzach ludzkich. — Siądźcie ze mną przy ognisku, ogrzejcie się; toć mróz na dworze, a wyście jechały cały dzień — odezwała się Sonka do branek. A gdy starsza siadła razem z..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 20
" — Niedołęga! — mruknęła. Poczem obiegła wzrokiem izbę. — Zaprowadź ją do chlewów, niech trzodę nakarmi — rzekła po chwili do córki. Sonka skinęła na Hannę. — Chodź - odezwała się do niej łagodnie. — Pozwól mi złożyć tę dziecinę na miękkiem posłaniu,..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 21
" lichy gałgan. W skrzyniach żony kunigasa znajdą się lepsze. Hanna spokojnie sięgnęła za stanik i dobyła medalik złoty. Blask drogiego kruszcu rozniecił w źrenicach złej kobiety płomień pożądliwy. Wyciągnęła rękę chciwie, lecz Sonka ją uprzedziła. — To będzie dla mnie..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 22
" Sonka spojrzała na nią ze współczuciem, poczem objęła ją ramieniem i pocałowała gorąco. — Ufaj mi, ja złą nie jestem; nieszczęście twoję podbiło moje serce; kogo ja pokocham, temu dobrze świadczę — rzekła. Naraz przypomniała sobie złoty medalik, który trzymała jeszcze..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 23
" — Nie chciałabym, żeby mi w chłodzie spać kazano, żeby mię zmuszano do karmienia trzody chlewnej. Wejdź do obory — rzekła — połóż się na słomie, miękko ci tam będzie i ciepło. Pachołek, jak zawsze, jeść poniesie prosiętom. Hanna zawahała się. — Matka cię złaje,..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 24
" — I dobry — dodała Hanna. Podążyły razem do chaty. Na stole w izbie stała misa pełna pieczonego mięsa. Litwojs posilał się: trzymał właśnie w palcach kawał mięsa, ciekący tłustością, i niósł go do ust, ujrzawszy Hannę, zatrzymał się wszakże. — Rozbroił moją..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 25
" by coś rzec, gdy Biruta zwróciła się raptem do Hanny, schwyciła bujny, złoty jej warkocz i bić ją poczęła. — To branka moja, mogę ją zabić i nic mi za to nie będzie; zabiję ją, gdy patrzeć będziesz na nią, gdy stronę jej będziesz trzymał! — wołała. Grześ zacisnął..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 26
" Litwa też piękna, Wilia cudniejsza, niż Wisła; zapomnisz tutaj o Mazowszu, synowie wasi znać łąckiej mowy już nie będą. Grześ spuścił powieki, lecz nic nie odpowiedział; poczuł jednak Litwojs, iż chłopiec zadrżał, i dojrzał, że na policzki jego wybiegły rumieńce, więc..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 27
" Hanna porwała się z ławy i chciała biedz do Marysi, lecz Biruta ją zatrzymała. — Ona już nie twoja — rzekła, marszcząc czoło — to branka mego męża, i ty jego i ten chłopak jego; nie troszczcie się jedno o drugie, jeno o siebie i o mnie; gdy zechcę, zamorzę głodem. —..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 28
" Wieczór upłynął spokojnie w domu kunigasa. Biruta rozgładziła trochę czoło i kilkakrotnie Marysię pogłaskała, Grzesia ustawicznie o coś pytała, dla Hanny była tylko szorstką i coraz nową robotę dla niej wynajdywała: gdy księżniczka pomyła naczynia, kazała jej przynieść..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 29
" - Gdy jutro słońce zajdzie — odparła Biruta. — Teraz czas spocząć, powiedź branki do obórki. Sonka spełniła polecenie matki. Całując Hannę przed rozstaniem, odezwała się do niej: — Więc Bóg wasz powiada: "Nie czyń drugiemu tego, co ci jest niemiłem"? — Tak —..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 30
" mnie nauczył, żeby nie czynić drugim tego, co nam jest niemiłem. Za nic nie chciałabym zostać czyją branką, więc wolnością was darzę. Ojciec wie o tem, co czynię. Prosiłam go, on prośbom moim nigdy nie odmawia. Śpieszcie, czas uchodzi. Hanna zerwała się z posłania. — Niech..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 31
" Tymczasem księżyc torował drogę oswobodzonym. Przeszedłszy po lodzie Wilenkę, minęli dolinę śniegiem zasłaną i do lasu wkroczyli, gdzie ciszej i cieplej im było, bo stare sosny nie dopuszczały do nich wichru, który tej nocy wyprawiał harce w tych stronach. Grześ byłby prowadził..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 32
" jutro byłoby może już ciężej rozstawać się z wami, dziś więc przyszłam". Dotarli właśnie do niewielkiej polanki. Grześ konia zatrzymał, pomógł zsiąść Hannie z Marysią, sakwę odwiązał. Znaleźli w sakwie wszystko, o czem Djos powiedział. — Głód i mróz odegnane od nas..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 33
" im dopiero, ile czasu pracowali. Teraz uczuli, że są znużeni i głodni. Hanna zbliżyła się do Marysi i pochyliła się nad nią. — Trzeba będzie przenieść ją do szałasu — rzekła — tam cieplej. Słowa jej obudziły śpiącą. Marysia otworzyła błyszczące niezwykle oczy i..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 34
" — Co się stało, księżniczko? o co prosicie Maryi? — zapytał. — Maryś chora — odparła Hanna, powstając. Na czole chłopca ukazała się zmarszczka podłużna. — Wola Boża — rzekł z westchnieniem. Wziął siostrę na ręce, Hanna zaniosła futra do namiotu, ułożyła ją..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 35
" Tak minęło parę godzin. Rozniecony ogień napędził ciepła do namiotu. Grześ konika przypomniał i dał mu wiązkę siana, którem nie zapomniała obdarzyć ich Sonka, sam się posilił i Hannę skłonił, by zjadła kawałek mięsa. Około południa zerwał się raptownie tak silny..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 36
" — Bacz, byś jakiej smutnej pomyłki nie popełnił — zawołała za nim Hanna — nie wiem czemu, lękam się o ciebie. Grześ stanął właśnie u wnijścia do namiotu. — Ha! ha! ha! — roześmiał się mimowoli. Do namiotu kroczyła krokiem powolnym kobieta stara, zgarbiona, z..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 37
" Wtem Hanna wysunęła się z namiotu. — Mówiłaś, że płacisz szczodrze dobrem za dobre — odezwała się łagodnie. — Nagrodzę cię hojnie, jeśli uleczysz tę dziewczynę; stara jesteś, musiałaś niejedno maleństwo wyniańczyć. To powiedziawszy, w głąb namiotu wskazała. —..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 38
" Poczem zrzuciła z pleców ciężar i, przysiadłszy przy nim, szperać poczęła w płachcie. — Roznieć na nowo ogień — proszącym tonem odezwała się Hanna. Grześ poszedł spełnić jej życzenie. — Widzę, że tutaj ty panią jesteś — mruknęła stara. — Teraz czasu niema,..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 39
" opowiadać dzieje własne i Hanny. Stara słuchała z widocznem zajęciem. — Tysiące niebezpieczeństw grozi wam w tej puszczy -- odezwała się, gdy chłopiec skończył mówić — nie dojdziecie do waszej ziemi, próżno o tem roicie; at posłuchajcie lepiej starej: oddajcie się pod..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 40
" — Pewno — szepnął Grześ i poszedł podniecić ogień, który pobladł. Z głębi lasu dochodziły wycia, które Hannę dreszczem przejmowały, od pól jęk wichru. Stara drzemać poczęła, siwa jej głowa kołysała się jednostajnie to w prawo, to w lewo. Hanna uklękła do modlitwy, a..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 41
" karni i uzdrowię małą; podzieliłam się radą, odrzuciliście ją, niech wasz Bóg czuwa nad wami; podzielę się jeszcze wieczerzą, może tą nie wzgardzicie. To powiedziawszy, wyciągnęła z płachty pieczoną kurę i podniosła do góry. — Uleczyłam syna wdowy po rycerzu, za to..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 42
" by w czarnej godzinie było czem nagradzać tych, którzy mi zechcą dopomódz. — Czy książę Trojden powrócił już z wyprawy na Lachów? — zapytał Grześ. — Lada dzień oczekują go dworzanie — odparła Werszeda. — Już napędzają pachołków, by wietrzyli komnaty, zamiatali..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 43
" Chłopiec położył dłoń na toporze i spojrzał na niego wyzywająco. — Z chaty Litwojsa wracamy — rzekł Litwin — po łowach spoczywaliśmy u niego. Biruta nam mówiła, że dwie branki i jeden jeniec uszli nocą z ich chaty. — To oni z pewnością — dodał drugi, nadciągnąwszy..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 44
" — Dalej w drogę! — krzyknął drugi. Hanna cofnęła się do namiotu; chciała wziąć Marysię na ręce, lecz Grześ ją uprzedził. — Pozwólcie dziewczętom dosiąść ich konia — przemówiła tymczasem Werszeda do myśliwych — starsza z nich to siostra Konrada na Czersku...."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 45
" VI. Zamek Trojdena drewniany, niewiele różnią- cy się od domu niejednego kunigasa, wznosił się na końcu lasu, w którym schronili się nasi jeńcy; nim słońce zaszło, dotarli przeto do niego. Straże, stojące na wałach, poznały drużynę myśliwych, otworzyły bramę dziedzińca..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 46
" Cała drużyna, zdala widziana, skupioną już była na dziedzińcu. Werszedy spojrzenia biegały z widocznym niepokojem po twarzach myśliwych. — Jeńców uciekających zdybaliśmy w lesie — odezwał się ów, który Ryngalda kazał przywołać, a był to jeden z możniejszych ku nigasów..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 47
" — Stąd niełatwo będzie ujść — mówił w duchu sam do siebie. Wysoko piął się ostrokół, sosnowy zamek otaczający, na wałach pełno było straży. — Za mną, jeńcy — zabrzmiał tymczasem gruby głos Ryngalda. — Nie traćcie otuchy — szepnęła Werszeda do Hanny. — -..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 48
" Łagodne spojrzenie księżnej przybrało wyraz surowy. — Śmiałby cię więzić, moją lekarkę, uzdrowicielkę mej córki? — rzekła. — Siądź i opowiedz, jak przyszło do tego. Werszeda siadła na podłodze, ręce splotła koło kolan i, wzrok chytry utkwiwszy w źrenicach..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 49
" — Któż śmiał rozkazy wydawać, mnie o zdanie nie zapytawszy? — Rycerz Skirgiełło. Księżna podniosła się. — Zostań tutaj — rzekła do znachorki — niebawem powrócę. Do ciemnej izdebki, znajdującej się w baszcie narożnej zamku, powiódł Ryngald księżniczkę z..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 50
" a którym wedle jej mniemania groziło niebezpieczeństwo stokroć większe. Lecz niespokojne myśli powoli usuwać się poczęły. — Gdy Konrad za mnie okup przyśle i wracać będę do domu, powiem Trojdenowi, aby mi pozwolił oboje zabrać ze sobą. Zapłacę mu, ile tylko zażąda —..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 51
" debki. Hanna ujrzała naprzeciw siebie obce twarze. Na przedzie stał chłopiec nieletni w kaftanie skórzanym, opiętym, z pochodnią płonącą w ręce, za nim sędziwa wiekiem niewiasta w szerokiej, ciemnej sukni, dalej Ryngald, — tego dopiero po chwili poznała. — Wnuczko Kazimierza..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 52
" drogę; nareszcie dostali się do komnaty księżnej. Tutaj Ryngald oddalił się, księżna zaś z brankami weszła do swej sypialni, a za nimi giermek. Pod jedną ze ścian stało wysoko usłane łoże, w pobliżu wysokie rzeźbione krzesło i stół; więcej sprzętów już było tutaj..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 53
" — A ja tak wiernie służyć ci będą, pani iż zdobędę twoje łaski i ulitujesz się nade mną i spełnisz życzenia mego serca — odparła nieśmiało. W tej chwili weszła Werszeda. — Weź od niej chore dziecko i ulecz je — rzekła księżna — niech za dni kilka ta omdlała..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 54
" — Niech Bóg mój nagrodzi cię stokrotnie, miłościwa pani, za litość twoją — rzekła — ale jam nienasycona, jeszcze nową prośbę zanoszę. Dobroć zajrzała do twego serca, pani, więc chcę ją wyczerpać do dna. — I o cóż żebrać będziesz jeszcze? — spytała łagodnie..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 55
" ła; z Hanną, jak z córką, się obchodzi; codzień Hanna spędza ranki razem z siostrą Trojdena w pokoju księżnej i uczy ją prząść cienkie nici, codzień ma wieści świeże od Grzesia, któremu ze stołu księżnej każdego południa Borys zanosi posiłek i długie chwile z nim..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 56
" Wśród śpiewaczek siedzi jej miła pani i zwraca od czasu do czasu na nią spojrzenie pełne miłości. A taka dziś piękna, że Marysia oczu od niej oderwać nie może: ma białą, jak śnieg, szatę na sobie. Złote, bujne jej włosy, rozpuszczone swobodnie, zdobi srebrna przepaska...."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 57
" Pomarszczona jej twarz rozgładza się wówczas, bo młodość to promień słońca, co rozgrzewa, podnieca starców i do życia ich pobudza. Wtem jakiś gwar doleciał z dziedzińca przez okno do izby księżnej i spłoszył z ust śpiewaczek piosenkę i głośny śmiech Marysi. Kocię toczyło..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 58
" — Czyż ciche dni moje uciekną ode mnie? -• zapytała sama siebie. I czoło spuściła. Marysia również przestraszyła się. dobrze nie rozumiejąc czego. Przybiegła do Hanny i główkę na jej kolanach ukryła. — Boję się! — szepnęła. Hanna przygarnęła ją do siebie...."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 59
" gromada, wozy wyładowane łupami, nakoniec jeńcy, otoczeni znowu konnymi. — Książę obcych wiedzie! — wykrzyknęły dziewczęta, gdy drużyna weszła na most zwodzony. — Naszych widzę — wzruszonym głosem odpowiedziała im Hanna. I zwróciła się nagle z twarzą zarumienioną do..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 60
" — Trojden idzie — odparła księżna. W przyległej komnacie rozległy się kroki pośpieszne i głośne. Hanna obejrzała się przestraszona, szukając spojrzeniem drzwi. Widocznem było, iż chce uciec. — Pozostań tutaj — odezwała się księżna surowo. Więc stanęła na środku..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 61
" przysłał okup za nią. Rozesłałem już gońców po Litwie, by jej szukali. — A księżniczka Czerska pod waszym jest dachem, panie — odezwała się Hanna wzruszonym głosem. I zbliżywszy się śmiało do Trojdena, nie wątpiąc, że godzina oswobodzenia wybiła dla niej, przyklękła..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 62
" swoje opowiadanie. — Chcę z tobą jeszcze pomówić o niej, lecz sam na sam — dodała. — Więc niech wszyscy odejdą — rzekł książę. Dziewczęta oddaliły się natychmiast, Hanna poszła do swej izdebki; tam pozostała do końca dnia. Późnym wieczorem wezwała ją stara księżna..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 63
" Czasami z krzykiem budziła się w nocy, kryła twarz w dłoniach i płakać poczynała, a gdy Aksena, zbudziwszy się, przybiegała do niej i pytała, czego płacze, odpowiadała: — Śniłam, że brat twój pokazał mi miecz czerwony i rzekł: "Dzisiaj w krwi braci twoich maczałem to..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 64
" — Ja ci nie przeczę, że wasze niebo piękne, wasze miody słodkie, że Litwa mniej szczodrze od naszej ziemi obdarzoną nie została, przecież mi tęskno tutaj — odparła — i gdyby mi powiedziano: "Możesz wracać do swoich, ale tam mgły szare pokryły niebo i nigdy z niego nie..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 65
" Minęła zima, a odpowiedzi od Konrada nie było; tak przynajmniej mówiła księżna. Hanna tęsknić nie przestawała. Pewnego ranka — a było to już w maju, kiedy sosny i świerki w borach stroją się w złote szyszki — Aksena i Hanna, zabrawszy ze sobą Marysię i wszystkie dziewczęta..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 66
" z twarzą zarosła, napoły nagi, skórą niedźwiedzią nieco przykryty. Dla Akseny podobne spotkanie nie było niespodzianką: znała owych pół dzikich, w borach z niedźwiedziami żyjących pobratymców swoich, nie bała się ich... Byli straszni tylko dla wrogów; gdy Litwa szła uzbrojona..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 67
" Aksena złożyła ją na mchu wilgotnym. — Wody przynieście! — zawołała. Jedna z dziewcząt pobiegła w stronę., skąd szmer źródła dochodził, ale Litwin zastąpił jej drogę. — Będziesz ratować Laszkę? — odezwał się groźnie. — Ona świadczy dobrze wszystkim smutnym..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 68
" — Ha! ha! ha! — zaśmiał się Litwin — powalił cię Perkun. Zemściłem się na tobie za mego ojca i syna. — Niech mój Bóg przebaczy ci — odparła słabym głosem Hanna. Litwin popatrzał chmurnie na nią. Widocznem było z jego spojrzenia, iż słowa te dziwnemi mu się zdają...."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 69
" — Przysięgam na Perkuna, że odeślę cię, księżniczko, bratu, jeśli jutro zdrową będziesz — rzekł Trojden. W tej chwili krzewy zatrzeszczały, ci, którzy rzucili się w pogoń za uciekającym, wrócili z nim razem. — Oto zbrodniarz — rzekli, przyprowadziwszy go przed..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 70
" nasz przejmuje nasze serca, gdy przebaczamy tym, co nam krzywdę wyrządzą. Litwin chciał pochylić się do niej, by jej podziękować, lecz Trojden krzyknął: — Precz stąd! Z rozkazu księcia sprowadzono dla rannej z zamku lektykę i Werszedę, która troskliwą opieką otoczyła Hannę;..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 71
" VII.   Słowa Werszedy nie były kłamstwem: Hanna wyzdrowiała, była tylko jeszcze osłabioną, lecz Werszeda wróżyła, że słonko rychło wróci jej siły. Księżniczka oczekiwała niecierpliwie spotkania z Trojdenem, chcąc mu przypomnieć obietnicę jej uczynioną, lecz Trojden..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 72
" Aksena westchnęła. — Obrażony jest na księcia Czerska — rzekła. — Panowie laccy i giermek wasz powieźli żądanie Trojdena, a odpowiedzi dotychczas niema. Jam pewna, że poselstwo twego brata napadli moi, powracający z wyprawy, lecz chciwi łupów i nowych bojów panowie litewscy..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 73
" Blada, z sercem bijącem, Hanna usłuchała wezwania. — Twój brat. księżniczko, odpowiedzi nie przysyła. Milczenie jego jest obelgą dla mnie, zemścić się więc powinienem, lecz cnoty twoje wstrzymują mój oręż... Tyś przebaczyła Litwinowi, który ugodził cię strzałą zatrutą,..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 74
" I wsparłszy się na ramieniu syna. wyszła z komnaty. Hanna i Aksena podążyły za nimi. Minąwszy trzy wielkie izby, weszli w ciemny korytarz, na którego końcu błyszczał kaganek, a w migotliwem jego świetle widać było starca w białej szacie, z długą brodą do pasa, który siedział..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 75
" niem, podniecany przez kapłankę, w białą szatę odzianą. Czarne słupy dymu wspinały się w górę, ścigane przez czerwone iskry, z trzaskiem lecące za nimi. Wokół ołtarza stali zebrani rycerze Trojdena. wszyscy posępnie wpatrzeni we wróżkę. Za ołtarzem bielała postać starego..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 76
" — Wzywam was, bogowie Litwy, objawcie waszą wolę Trojdenowi, który niepewien jest, co czynić powinien; wybawcie go z rozterki ducha, a spełni wszystko, co każecie... To powiedziawszy, rzuciła w płomienie garść żywicy. Ogień zasyczał i przybrał blask czerwony. Ona poczęła..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 77
" Widmo to przykuto jej wzrok do siebie: wszyscy pochylili kornie głowy, ona skamieniała z przerażenia. — Poklusie, mów czego żądasz od Trojdena. On przyszedł tutaj, by bogów swoich rozkazów wysłuchać — odezwała się znowu kapłanka. — Jeśli żądasz ofiary z jeńców, uczyni..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 78
" — Poklus! Poklus! — obiegło znowu szeptem świątynię, lecz w szepcie tym teraz radość dzwoniła. Tylko Hanna stała zawsze blada i strwożona. — Rozejdźcie się! — zabrzmiał tonem rozkazu głos kapłana. Aksena ujęła napół przytomną Hannę znowu za rękę i wyprowadziła..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 79
" sierotkę — odezwał się łagodnie — lecz pierwej uczyni przysięgę, że gdy poselstwo od księcia Trojdena stanie na zamku czerskim i oznajmi Konradowi, iż książę Litwy przysłał swatów i prosi o rękę Hanny, siostry jego, to wówczas księżniczka Czerska powie: "Chcę być żoną..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 80
" odpowiedź — odparła ledwo dosłyszalnym głosem Hanna. — Więc jutro o świcie ruszysz w drogę pod moją strażą, razem z miłą ci sierotą. Teraz oddal się do siebie — rzekł Trojden. Hanna pochyliła się blada do jego nóg i zwolna odeszła. — Co tobie, pani? — zapytała ją..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 81
" Nie zwróciły uwagi Marysi dziwne słowa księżniczki, tak swojem szczęściem była przejęta.   * * * Spełniła Hanna uczynione przyrzeczenie Trojdenowi: powtórzyła dosłownie bratu jego słowa. Konrad wysłuchał ją w milczeniu, potem pięść zaciśniętą podniósł w górę i..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 82
" kę poczęły wracać rumieńce, a do serca nadzieja, że na Litwę nie wróci. Minęło kilka cichych miesięcy w Czersku. Księżniczka przestawała nawet śnić o Litwinach. Była to wiosna. Słońce jeszcze świeciło, a jego promienie były gorące, jak pocałunki matki. Hanna siedziała..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 83
" nigdy z ziemią moją się nie rozstanę. O jaki Bóg dobry, że mi do was wrócić pozwolił! I promieniejące miłością oczy na księżnę podniosła, a uśmiech szczęścia na ustach jej świecił. Lecz cóż to naraz spłoszyło ten piękny uśmiech, co zmąciło jej spojrzenie i zwiało..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 84
" Jeszcze chciała coś powiedzieć, lecz naraz zmieszała się. — Panie, miej litość nad nami! — szepnęła. W tej chwili gwar stał się wyraźniejszy: wszystkie trzy usłyszały lecące łkania do okien. Hanna bladą, jak listeczek lilii, twarzyczkę ukryła na kolanach matki, Jula..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 85
" nie w giermka już stroju, ale w pancerzu rycerza. — Pono Tatarzy wpadli do ziemi Czerskiej -- rzekł. — Książę obronę zamku zdał Radwanowi, ojca mego posłał po niewiasty i dziatwę chat sąsiednich, aby do zamku się skryły, kmieci do zamku powołał, sam na czele hufca pośpieszy..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 86
" Wieczór i noc upłynęły spokojnie, tylko świecąca na widnokręgu łuna przypominała mieszkańcom zamku Tatarów, więc starsi szeptali ustawicznie pacierze, a dziatwa igrać nie śmiała. Nazajutrz łuny te przybrały barwę czerwieńszą, niebezpieczeństwo zbliżało się widocznie,..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 87
" bez pamięci, że gdy które z dzieci upadło, matki mijały je i dążyły dalej. Niebożątko zrywało się z lamentem i z rączętami wyciągniętemi goniło uchodzących, lecz nikt się nie zatrzymywał. Na widnokręgu świeciła dziś nietylko krwawa łuna, lecz tu i tam widać było czarne..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 88
" — Kraków spalony, Sandomierz w gruzach! — • wołali jedni. — Setki wiosek zniszczonych, krocie ludzi pomordowanych! — wołali drudzy. — Pola nasze stratowane, głód nas zamorzy w zimie. Hanna słuchała z załamanemi rękoma. Nie umiała dziś pocieszać smutnych. Księżna,..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 89
" moją głowę — szepnęła, wzrokiem błyszczącym przerażeniem patrząc na matkę. — Ufajmy, że zapomniał o tobie — odparła drżącym głosem księżna. Znowu upłynęło kilka dni pełnych niepokoju. Tatarzy nie zjawiali się pod wzgórzem zamkowem. Kmiecie, którzy tutaj uciekli z..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 90
" dziedzińca wyległa, i znak uczyniwszy, by nikt za nim nie szedł, sam na pokoje podążył. W milczeniu powitał matkę i siostrę, niewiastom je otaczającym nawet głową nie skinął, i chciał oddalić się do siebie, lecz księżna zastąpiła mu drogę. — Nic nam nie powiesz?..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 91
" bać. Niema komu zaorać na nowo stratowanych pól, odbudować spalonych domostw i warsztatów. Umilkł. Potoczył dokoła wzrokiem ponurym. — Idźcie się modlić. Złóżcie Bogu ofiary, śluby poświęceń czyńcie, bo drugiej podobnej klęski kraj nasz nie wytrzyma — dodał, poczem..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 92
" jednak. Chwiejącym krokiem księżna poszła do rzeźbionego krzesła i padła na nie znękana. Hanna uklękła u jej nóg i złotą główkę na jej czole położyła; z oczu jej płynęły ciche łzy. — Pamiętasz, matko, powieść, którą mi ojciec Grzesia o kmieciu Lubonie opowiedział?..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 93
" Hanna otarła oczy, podeszła do okna i, ukląkłszy, wzrok pogodny podniosła do nieba. Obok niej księżna uklękła. Cicha była ich modlitwa, ale gorąca, więc wlała siłę w ich serca. Nazajutrz powitały każdego z twarzą niemal wesołą i zajęły się czynnie tymi, których najście..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 94
" VIII.   Zagoił czas rany zadane ziemi polskiej przez Tatarów za panowania Leszka Czarnego. Zniszczonych kmieci wsparli książęta Piastowie, do wyludnionych grodów ludność obcą sprowadzili. I stanęły nowe chaty na miejsce spalonych; zawarczały warsztaty zbudowane na nowo;..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 95
" Tylko Hanna inna teraz, niż dawniej: nie podziela igraszek młodych, nie nuci piosenek z prządkami, nie wtóruje śmiechom dziatwy; jest nieodstępną towarzyszką matki: modli się z nią razem, wspiera biednych, odwiedza chorych i prowadzi z nią poufne rozmowy. Lato już odleciało, jesień..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 96
" samowolnie lękacie się. Gdy książę powróci z łowów, będzie wiedział, jak zabezpieczyć się od nieproszonych gości. Księżna z córką zamieniły ze sobą spojrzenia. — Przyjmijmy, matko, gości — rzekła Hanna. Gdy mówiła te słowa, była tak bladą, że można było..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 97
" I butnie, z hałasem posunęli się do sieni zamkowej; lecz gdy stanęli przed Hanną i księżną, skłonili się im z szacunkiem, poczem jeden wystąpił naprzód. — Książę Trojden, pan mój, przypomnieć wam przez usta moje polecił, siostro Konrada na Czersku, przyrzeczenie mu..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 98
" To mówiąc, zsunęła z palca kosztowny sygnet i podała posłowi. Poseł pochylił się do ziemi. — Nie tracąc czasu, pośpieszym natychmiast z odpowiedzią pomyślną nad Wilię — odparł. — "Gość w dom, Bóg w dom mówi u nas lud — odezwała się milcząca dotychczas księżna...."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 99
" a Litwin woli zawsze milczeć, niż gadać u tego, kogo nie zna. jak brata. Księżna siedziała z twarzą bladą, jak męczennica. Najpogodniejszą zdawała się być Hanna. Jakieś dobre, ciche, błogie uczucie wstępowało do jej serca i weselem jej duszę napełniało, jakiś słodki głos..."

Biała gołąbka : (Księżniczka Czerska) : powieść historyczna dla młodzieży cz. 2 - strona 100
" księżnej, na cześć Hanny i Konrada. Z wrogów w przyjaciół się przeistoczyli. Wtem most zwodzony zahuczał ponuro. — Książę powraca — rzekł głośno Radwan i przenikliwe spojrzenie w twarzy siedzącego na pierwszem miejscu Litwina zatopił. On takim samym wzrokiem mu..."